سلام دوباره.

اصولا بعضی از ادمها دوست ندارن به اين چیزها فکر کنند چون اينا را گيج کننده و به دور از عقل بشری ميدونند. منم ادعايی ندارم که همه مطالبی که بيان می کنم درست باشه من فقط نظر خودمو ميگم.

همه ما انسانها از اول زندگی به صورت خواب الود زندگی را شروع می کنيم و حتی بيشتر اوقات دليل کارهامونو نمی دونيم و در مرحله ای از زندگی متوجه اين شده و می خواهيم اوضاع را به دست بگيريم . خوب اينا طبيعی است اما کسانی که فقط باور می کنند سرنوشتشان به دست خودشونه نه چيز ديگه تبديل به ادمهای موفقی می شوند. اما بحث اينه که بعضی ها هميشه از زمانی که خودشونو می شناسن در جنب و جوشن و می خوان تنها چيزی که بدونن اينه که بدونن. دانستن و کشف رازهای طبيعی براشون لذتبخشه و بنابرين هم به علومی که در دانشگاهها درس می دن حمله می کنند و براشون جالبه قوانين فيزيک و شيمی و... را بدونن هم می خوان فلسفه بدوونن و در تکاپو برای کشف راز جهان.

در واقع علاقه انها کشف کردن رازهای پنهانی و در کنار اين هدف چيزهای ديگری مثل فلسفه يا علايق ديگه شکل ميگيره. البته اين که بگوييم انسانها بايد کشف راز جهانو هدف بگيرن گزافه گويی است اما می شود زندگی را در ان مسير قرار داد و از فعاليتهای ديگه بيشتر لذت برد و لو به ان نرسيم.

دوست داشتن و علاقه داشتن به جه معنی است؟؟

  بعضی ها اول زمينه کاری را انتخاب می کنند و بعد خود را به ان علاقمند جلوه می دهند و پس از چندين سال متوجه ميشوند تنها کسی که غول خورد خود انها بودند . اما بعضی ها علم يادگرفتن را جساجو می کنند . سرشان گير مطالعه های علمی و کشفهای تازه است بنابرين به طور خودکار جهت ميگيرند و خود را با سرعت از مرزهای ان علم می گذرانن تا به سوی علمی ديگر روند. اما اين کار شايد برای اکثر ما خسته کننده و معنی جهنم برای زندگی است اما هيچ کس نمی تواند اين کار را انجام دهد مگر اينکخ بر ايدولوژی بالايی تکيه داشته باشد . بداند در هر لحظه چه می کند و مهمتر از ان ايا از ان کار لذتی می برد يا نه؟؟؟  بسياری از ما به اين دليل از کارهای (به نظر خودمان )بزرگ دلسرد می شويم چون نمی دانيم و نمی فهميم که ان کار ايا مطابق علاقع ماست يا نه؟؟؟؟ ماها گاهی بزرگ بودن و سخت بودن علمی را به معنی نداشتن علاقه می دانيم در صورتی که موضوع اين نيست.

پس دانستيم که برای اينکه در تک تک لحظات زندگی لذت ببريم بايد ان لحظه را بشناسيم و کنترل ان را به نحو خوبی در دست بگيريم تا زندگی را در جهتی که می خواهيم پيش ببريم. پس برای همين ايدولوژی و فلسفه ای لازم داريم تا ما را در اين راه موفقيت گرداند.

فلسفه به معنی انديشه است انديشيدن در مورد خود و چيزهای در مورد خود. اگر فکر اين را بکنيم که اگر ندانيم جهان چيست و حتی کوچکترين اطلاعی از ان نداشته باشيم خود را نمی توانيم پيشرفت ببخشيم چون قطره ای که دريا را نشناسد در بيت قطرههايی که می شناسند از بين خواهد رفت .

پس بستری می خواهيم تا در ان حرکت کنيم و لذت کردن از زندگی را طور ديگر جهت بخشيم. البته در مورد هدف از زندگی و جهان در کجای زندگی ما قرار دارد بيشتر حرف می زنم.

اما شايد اين سوال پيش ايد که ايا انيشتين يا هاوکينگ بر چنين نيروهای فلسفه ای استوار بودند که توانستند رازی از رازهای جهان را کشف کنند بايد بگويم که اگر خير اين بود انيشتين هيچ دليلی نداشت که به نسبيت فکر کند يا چيزهای ديگه. چون اول خواستند جهان را بشناسند و در کنار انها به فعاليتهای ديگری نيز پرداختند اما انچه مشخص است اين است که انيشتين به خاطر فتو الکتريک جايزه نوبل گرفت نه نسبيت اما دليل مشهور شدنش چيزی غير نسبيت نيست. پس بدانيم چه می خواهيم و چه نيازی داريم يعنی بفهميم که ما برای چه زنده ايم (همان هدف) سپس فعاليتمان را شروع کنيم گرچه می توانيم در حين کار بعضی هدفها را کمرنگ يا پر رنگ کنيم.

گروهی از ما ايرانی دوست داريم وارد دانشگاه شيم (هرچه بالا بهتر) و اگر برای ادامه تحصيل به کشورهای ديگه بريم فوق العاده خوشحال می شويم اما ايا بدون جهت معين می شود پله های ترقی را سير کرد؟ يا بدون دانستن اينکه چرا اينکار را می کنيم ايا می توانيم؟؟؟؟؟؟؟ 

پس بهتره هر روز ۱۰ دقيقه در مورد خود و خواسته هايمان بيشتر فکر کنيم.